Żeby priorytetyzować prośby o funkcje, pogrupuj je według problemu, który za nimi stoi, oceń każdy problem pod kątem zasięgu, dotkliwości, dopasowania i nakładu pracy, a zanim się zobowiążesz, porozmawiaj z kilkoma osobami, które prosiły. Ten ostatni krok większość zespołów pomija, a to najtańszy moment, żeby wyłapać chybiony zakład. Budowanie niewłaściwych rzeczy zdarza się często: raport Pendo o korzystaniu z funkcji z 2019 roku, oparty na trzech miesiącach danych o użyciu z 615 subskrypcji klientów Pendo, wykazał, że z 80 procent funkcji przeciętnego oprogramowania korzysta się rzadko albo wcale.
Najważniejsze wnioski
- Prośba o funkcję to pomysł klienta na rozwiązanie. Priorytetyzuj problem, który za nią stoi.
- Liczba głosów pokazuje, kto się odezwał, a nie jak bardzo boli problem.
- Wybierz dowolną prostą metodę, ale karm ją tym, czego dowiadujesz się z rozmów z osobami, które prosiły.
- Zdecyduj, a potem powiedz ludziom, co postanowiłeś, nawet jeśli odpowiedź brzmi „nie”.
Dlaczego liczba głosów wprowadza w błąd
Większość zespołów gdzieś zbiera prośby: na tablicy, w arkuszu, na kanale w Slack. A potem buduje to, co ma najwięcej głosów. Wydaje się to sprawiedliwe, ale jest ryzykowne.
- Liczą się głośni klienci. Cisi nie. Osoby, które publikują prośby, nie zawsze są tymi, których najbardziej chcesz zatrzymać.
- Prośby to rozwiązania, a nie problemy. „Dodajcie eksport do CSV” może tak naprawdę znaczyć „mój szef chce cotygodniowego raportu”. Lepiej może to rozwiązać zaplanowany mail z podsumowaniem.
- Duplikaty dzielą głosy. Pięć próśb opisanych na pięć sposobów wygląda jak pięć małych problemów, a nie jeden duży.
- Głosy nie mają wagi. Prośba, która zatrzymałaby dużego klienta, liczy się tak samo jak miły dodatek.
- Głosy się nie przedawniają. Stare prośby wiszą na szczycie długo po tym, jak potrzeba zniknęła.
Głos to sygnał, żeby pójść i zapytać. Nie jest odpowiedzią.
Metody priorytetyzacji w skrócie
W każdym poradniku zobaczysz tę samą garść metod. Oto, do czego każda się nadaje.
| Metoda | Jak działa | Najlepsza do | Na co uważać |
|---|---|---|---|
| Liczba głosów | Ranking według liczby próśb | Pierwszego sygnału | Głośnych klientów, podzielonych duplikatów |
| RICE | Zasięg × Wpływ × Pewność ÷ Nakład pracy | Porównywania wielu pomysłów | Pewność to często zgadywanie |
| ICE | Wpływ × Pewność × Łatwość | Szybkiej selekcji | Bardzo subiektywna |
| MoSCoW | Must, Should, Could, Won’t | Sztywnego terminu lub wydania | Brak kolejności wewnątrz grup |
| Wpływ a nakład pracy | Prosta siatka 2×2 | Wyłapywania szybkich wygranych | Pomija, ilu osób to dotyczy |
| Kano | Funkcje podstawowe, wydajnościowe i zachwycające | Rozumienia oczekiwań | Wymaga ankiety, żeby zrobić to porządnie |
| Ważenie przychodem | Waga głosu zależna od wartości klienta | B2B z kilkoma dużymi klientami | Może nadmiernie faworyzować kilku dużych klientów |
RICE, opisana po raz pierwszy przez Seana McBride’a z Intercom, to rozsądny wybór domyślny dla większości zespołów produktowych. Ale każda metoda ma ten sam słaby punkt: zasięg, wpływ i pewność zależą od tego, jak dobrze rozumiesz problem. Poniższe kroki pomagają zrobić to dobrze.
Krok 1: Zbierz wszystkie prośby w jednym miejscu
Prośby przychodzą ze zgłoszeń do wsparcia, rozmów sprzedażowych, wiadomości w aplikacji, maili i recenzji. Zbierz je na jednej liście, żeby widzieć je obok siebie.
Przy każdej prośbie zapisz:
| Pole | Przykład |
|---|---|
| Prośba | Eksport raportów do CSV |
| Kto prosił | Kierownik operacyjny u średniej wielkości klienta |
| Dokładne słowa | „Co poniedziałek kopiuję liczby do arkusza dla szefa”. |
| Plan lub segment | Plan Business, 40 stanowisk |
| Źródło i data | Zgłoszenie do wsparcia, 3 marca |
Najważniejsze są dokładne słowa. Często pokazują problem wyraźniej niż sama prośba.
Nie zapominaj o cichych źródłach. Notatki z przegranych transakcji sprzedażowych i odpowiedzi klientów, którzy zrezygnowali, często zawierają prośby, które nigdy nie trafiają na Twoją tablicę.
Krok 2: Znajdź problem za każdą prośbą
Zapisz każdą prośbę jako problem w jednym prostym zdaniu:
Kto próbuje osiągnąć cel, ale przeszkoda.
Dla przykładu z CSV: „Liderzy zespołów próbują co tydzień przekazać liczby swojemu przełożonemu, ale muszą przepisywać je ręcznie”.
Teraz pogrupuj prośby, które dotyczą tego samego problemu. Pięć różnych próśb (eksport do CSV, zaplanowane maile, publiczny link do panelu, przycisk PDF i endpoint API) może dotyczyć jednego problemu. Razem jest on dużo większy, niż wyglądała którakolwiek pojedyncza prośba.
To główna idea jobs to be done: ludzie nie chcą samej funkcji. Chcą postępu, który im ona daje.
Krok 3: Porozmawiaj z osobami, które prosiły
Zanim cokolwiek ocenisz, porozmawiaj z kilkoma osobami z Twoich największych grup. Krótka rozmowa powie Ci więcej niż sterta głosów.
Pytaj o ich prawdziwą sytuację, a nie o Twój pomysł:
- „Co chciałeś zrobić, kiedy o to poprosiłeś?”
- „Jak radzisz sobie z tym dzisiaj?”
- „Jak często się to zdarza?”
- „Co się dzieje, gdy to nie zostaje zrobione?”
- „Kogo jeszcze to dotyczy?”
Unikaj pytania „Czy korzystałbyś z tego, gdybyśmy to zbudowali?”. Prawie każdy odpowiada „tak”, więc niczego się z tego nie dowiesz. W naszym poradniku o pytaniach sugerujących znajdziesz więcej przykładów, których lepiej unikać.
Jak brzmi dobra rozmowa
Ty: Co chciałeś zrobić, kiedy poprosiłeś o eksport do CSV?
Klient: Wrzucić nasze liczby do poniedziałkowego raportu.
Ty: Kto czyta ten raport?
Klient: Moja szefowa. Chce tylko trzech liczb i trendu. Co tydzień kopiuję je do slajdów.
Ty: Ile to zajmuje?
Klient: Prawie godzinę, w każdy poniedziałek.
Prośba brzmiała „eksport do CSV”. Potrzeba to „pokazać szefowej trzy liczby co tydzień bez zbędnej roboty”. Zaplanowany mail z podsumowaniem mógłby to rozwiązać w ułamku czasu potrzebnego na budowę, a pomógłby każdemu klientowi z tym samym poniedziałkowym rytuałem.
Mocne a słabe dowody
| Słaby sygnał | Mocny sygnał |
|---|---|
| „Fajnie byłoby to mieć”. | „Spędzam nad tym godzinę w każdy poniedziałek”. |
| „Jasne, korzystałbym”. | „Płacimy za inne narzędzie tylko po to, żeby to robić”. |
| Pojedynczy głos | Obejście, które klient sam zbudował |
| „Wszyscy tego chcą”. | Nazwiska, daty i to, ile ich to kosztowało |
Ile rozmów wystarczy
Rozmawiaj tak długo, aż zaczniesz przewidywać, co powie następna osoba. Gdy historie zaczynają się powtarzać, rozumiesz problem na tyle dobrze, żeby go ocenić.
Jeśli historie ciągle się zmieniają, to też jest wniosek. Jedna prośba może obejmować kilka różnych problemów i wtedy warto podzielić grupę. Więcej pytań znajdziesz w naszych pytaniach do wywiadów z klientami.
Krok 4: Oceń każdy problem
Teraz oceniaj problemy, a nie prośby. Niech to będzie proste. Ocena, którą zespół faktycznie aktualizuje, jest lepsza niż idealna, której nikt nie dotyka.
Oceń każdy problem w skali od 1 do 3 pod czterema względami:
- Zasięg: ilu klientów, na których Ci zależy, ma ten problem.
- Dotkliwość: jak bardzo im doskwiera, na podstawie tego, co usłyszałeś.
- Dopasowanie: jak dobrze rozwiązanie pasuje do kierunku, w którym zmierza Twój produkt.
- Nakład pracy: ile pracy to wymaga. Wyższa ocena oznacza więcej pracy.
Potem policz: Zasięg × Dotkliwość × Dopasowanie ÷ Nakład pracy.
| Problem | Zasięg | Dotkliwość | Dopasowanie | Nakład pracy | Wynik |
|---|---|---|---|---|---|
| Przekazywanie cotygodniowych liczb przełożonym | 3 | 2 | 3 | 2 | 9 |
| Single sign-on dla większych zespołów | 1 | 3 | 3 | 3 | 3 |
| Tryb ciemny | 2 | 1 | 1 | 2 | 1 |
Wygrywa problem z przekazywaniem liczb, nawet jeśli sam tryb ciemny miał więcej głosów. Prośby dotyczące przekazywania liczb były rozproszone między pięć różnych pomysłów na funkcje, więc żaden z nich nie wyglądał na duży.
Ważenie przychodem, ostrożnie
W B2B można uczciwie dawać większą wagę problemom, które dotyczą Twoich największych lub najszybciej rosnących klientów. Tylko nie pozwól, żeby ważenie przychodem sterowało roadmapą. Kilku dużych klientów może pociągnąć Cię w stronę funkcji, których nikt inny nie potrzebuje, a nowe segmenty, które chcesz zdobyć, nie przynoszą jeszcze przychodu.
Gdy prosi jeden duży klient
Czasem duży klient chce czegoś, o co nikt inny nie prosił. Kusi, żeby od razu się zgodzić.
Najpierw znajdź problem, który za tym stoi, tak jak przy każdej innej prośbie. Potem zastanów się, czy mniejsi, podobni klienci trafią na ten sam problem, gdy urosną. Jeśli tak, może to pasować do roadmapy. Jeśli to pasuje tylko do tego jednego klienta, traktuj to jako indywidualną umowę z jasną ceną i terminem.
Zostaw miejsce na własne zakłady
Prośby klientów pokazują Ci dzisiejsze problemy. Rzadko pokazują, dokąd zmierza rynek. Zdecyduj z góry, jaka część czasu zespołu idzie na problemy klientów, jaka na Twoje własne strategiczne zakłady, a jaka na poprawki i utrzymanie. Potem priorytetyzuj prośby w ramach ich części, żeby zapchana tablica po cichu nie przejęła całej roadmapy.
Krok 5: Zdecyduj i daj znać
Wybierz najważniejszy problem, dobierz rozwiązanie i powiedz o tym osobom, które prosiły. Klienci, którzy dostają odpowiedź, dalej mówią Ci, czego potrzebują. Nasz poradnik o pętli opinii klientów pokazuje, jak zrobić z tego nawyk.
Odmawianie to część tej pracy. Dwa szablony do przerobienia:
Nie teraz
Cześć imię,
dzięki za pytanie o funkcja. W tym kwartale jej nie budujemy.
Najpierw skupiamy się na inny problem, bo trafia na niego więcej naszych klientów.
Wspominałeś, że chcesz cel klienta. Na razie tak radzą sobie z tym
niektórzy klienci: obejście lub artykuł pomocy.
Zachowałem Twoją wiadomość w dokładnie takich słowach, jakich użyłeś, i dam Ci znać, jeśli coś się zmieni.
Nie w planach
Cześć imię,
dzięki za pomysł dotyczący funkcja. Powiem wprost:
nie pasuje do kierunku, w którym rozwijamy produkt, więc nie planujemy go budować.
Do cel klienta lepiej może się sprawdzić inne narzędzie lub obejście.
Jeśli Twoje potrzeby się zmienią, chętnie o tym usłyszę.
Prosty rytm, który utrzymuje listę w porządku
Jednorazowa priorytetyzacja niewiele daje. Lekka rutyna tak.
| Jak często | Co robić |
|---|---|
| Co tydzień | Dodawaj nowe prośby z dokładnymi słowami, łącz duplikaty, przypisuj każdą do problemu |
| Co miesiąc | Rozmawiaj z trzema do pięciu osobami z Twoich największych grup problemów |
| Co kwartał | Oceń listę od nowa, wybierz, co dalej, i powiedz osobom, które prosiły, co postanowiłeś |
Dwadzieścia minut tygodniowo wystarczy większości zespołów. To comiesięczne rozmowy sprawiają, że Twoje oceny opierają się na prawdziwych klientach, a nie na tym, kto napisał ostatni.
Błędy, których warto unikać przy priorytetyzacji próśb o funkcje
- Budowanie dla najgłośniejszego klienta. Najpierw sprawdź, czy inni mają ten sam problem.
- Ocenianie funkcji zamiast problemów. Rozbijesz jeden duży problem na drobne prośby, które wszystkie wyglądają na mało ważne.
- Pytanie, czy ludzie by z tego korzystali. Pytaj, jak radzą sobie z problemem dzisiaj.
- Brak powrotu do listy. Oceniaj listę od nowa co kwartał. Potrzeby się zmieniają, Twój produkt też.
Jak pomaga Diaform
Rozmowa z każdym, kto stoi za prośbą, zajmuje czas, a większość ludzi nie umówi się na rozmowę. Diaform pozwala zamiast tego wysłać jeden link. Agent AI zadaje Twoje pytania głosowo lub tekstowo, dopytuje, gdy ktoś mówi „fajnie byłoby to mieć”, i podsumowuje każdą rozmowę po jej zakończeniu.
Wyślij link mailem albo pokaż go w swojej aplikacji. W planie Pro i wyższych linki tylko dla zaproszonych mogą przekazywać adres e-mail lub ID użytkownika każdej osoby, więc wiesz, który klient co powiedział. Wyeksportuj odpowiedzi do CSV i dodaj je do arkusza z ocenami. Zobacz, jak Diaform radzi sobie z opiniami o produkcie, albo rozpocznij 14-dniowy darmowy okres próbny.
